De Australische Grace Brown heeft de olympische tijdrittitel bij de vrouwen weten te pakken. Op het spekgladde parcours, welke werd getekend door valpartijen van onder meer Chloé Dygert en Lotte Kopecky in de binnenstad van Parijs raffelde zij het 32 kilometer lange parcours het snelste af. Ellen van Dijk en Demi Vollering vielen net buiten de medailles.
Voorafgaand aan de tijdrit waren er twee verhalen die mondiaal werden opgepikt. Ten eerste was er de race tegen de klok van de Nederlandse Van Dijk, die circa twee maanden voor de Spelen op een stilstaande aanhanger botste tijdens een tijdrittraining in Spanje. De hardrijdster van Lidl-Trek brak daarbij haar enkel en kreeg uiteindelijk pas tien dagen voor de Spelen de bevestiging dat ze daadwerkelijk zou mogen starten.
Op de ochtend van de wedstrijd maakte de partner van Van Dijk, Benjamin de Bruijn, op
X bekend dat die enkelbreuk lang niet het enige euvel was. 'Ellen had niet alleen haar enkel gebroken, maar ook haar rechtervoet, haar vinger, ze had een spierhernia in haar bovenbeen en diepe snijwonden in haar benen die met 24 hechtingen aan elkaar moesten worden gezet', aldus De Bruijn, wat het verhaal-Van Dijk alleen maar indrukwekkender maakte.
En dan was er nog de ontstane ophef over het niet meedoen van Urska Zigart, de Sloveense verloofde van Tourwinnaar Tadej Pogacar. Pogacar zelf meldde zich begin deze week af, waar het passeren van zijn partner indirect ook aan meedroeg. De Sloveense bond werd ervan beticht dat er vriendjespolitiek werd uitgevoerd, wat resulteerde in het selecteren van Urska Pintar.
Diezelfde Pintar rolde om 14.30 uur als eerste van het startpodium van de 35 deelnemers, die stuk voor stuk hun kunstje moesten doen op natte Franse wegen. Dat zorgde wel voor wat hachelijke situaties, bij het afrollen van het natte startpodium en witte lijnen onderweg. Cecilie Uttrup Ludwig, de eerste grote naam aan het vertrek, kwam hier ook door ten val. Later overkwam Taylor Knibb, de op dat moment snelste, op datzelfde punt - en later nog twee keer - in aanraking met het asfalt.
Om 15.00 uur vertrok de eerste dame met realistische podiumambities, te weten onze eigen Van Dijk. Die kon aan het eerste tussenpunt niet echt potten breken, met een op dat moment vijfde tijd achter onder meer Kim Cadzow (Nieuw-Zeeland), Audrey Cordon-Ragot (Frankrijk) en Emma Norsgaard (Denemarken). Dames die ze normaliter goed aan moet kunnen, maar aan de benen van Van Dijk kon je al zien dat het niet de beste versie van de oersterke Nederlandse was. Hulde voor je wilskracht, Ellen!
Kopecky valt in goede positie, maar verhoudingen zijn duidelijk
Daarna was het uitkijken naar Kopecky, die bij het eerste tussenpunt de tot dan toe snelste tijd wist te noteren. Net als zoveel dames kwam ook zij daarna echter ten val, wat toch al tien seconden tijdverlies opleverde bij het tweede punt. Spannend was het in die fase zeker, met ook goede tijden voor Demi Vollering, Elisa Longo Borghini en Juliette Labous.
De laatste namen moesten dan echter nog komen, waarbij de rangorde stevig werd bepaald. Eerst dook Anna Henderson er tien seconden over, waarna het aan Brown was om er nog een hele hap - twintig tellen - vanaf te doen. Dygert, de laatste renster, zette zich als enige nog in de buurt van de Australische: zij was vijf tellen langzamer.
Vollering kachelde net als Labous ondertussen goed door, maar de lijn van tussenpunt één werd doorgezet en nog eens extra uitvergroot bij het tweede meetpunt. Brown haalde Christina Schweinberger daar al in en deed vervolgens 51 seconden sneller dan Henderson. Haar naaste concurrente, Chloé Dygert, besliste het daarna onbedoeld al met een lelijke val.
Ondertussen kon de focus al op de finish, waar Kopecky ondanks haar val een op dat moment beste tijd liet noteren (en Van Dijk naar vier duwde). Labous was op haar beurt beter dan de Belgische, waarna Vollering zich er nog tussen wist te plaatsen met een sterke tijdrit. Henderson maakte even later komaf met de podiumambties van de Nederlandse, die er uiteindelijk net naast zou vallen.
Vanaf dat moment was het wachten op de binnenkomst van de na dit seizoen stoppende Brown, die een werkelijk sublieme tijdrit afwerkte en meer dan verdiend de olympische titel pakte. Ze finishte met anderhalve minuut voorsprong op Henderson. Dygert griste het brons nog weg voor Labous.
In de Leiderstrui ©